ଫୁଲବାଣୀ (ଓଡ଼ିଶ୍ରୀ ସମ୍ବାଦ): ସରିଗଲା ପାର୍ବଣର ଉତ୍ସବ। ଚାରିଦିନ ତଳେ ଯେଉଁ ବୀରବାଦ୍ୟର ଶବ୍ଦରେ ବଲସକୁମ୍ପାର ଆକାଶ ପ୍ରକମ୍ପିତ ହେଉଥିଲା, ଆଜି ସେଠାରେ ଖେଳିଯାଇଛି ନିରବତା। ଯେଉଁ ମନ୍ଦିରରେ ମା’ଙ୍କ ମୁହଁର ହସ ସାରା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା, ଆଜି ସେହି ମନ୍ଦିର ଶୂନ୍ୟ। ଚାରିଆଡ଼େ ଛାଡ଼ି ହୋଇପଡ଼ିଛି ଶୁଖିଲା ଫୁଲମାଳ, ଯେମିତି ଏକ ଅଧାଲେଖା ଚିଠିର ନିରବ କାହାଣୀ।
ମା’ ଆସିଥିଲେ ବୋଲି ଗରିବର ଭଙ୍ଗା କୁଡ଼ିଆରେ ମଧ୍ୟ ଦୀପ ଜଳିଥିଲା। ମା’ଙ୍କ ଆଗମନରେ ଦୁଃଖ ଭୁଲି ହସି ଉଠିଥିଲା ଗାଁ। ପିଲାଠାରୁ ବୟସ୍କ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତେ ନୂଆ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ମା’ଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଧାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ମଣ୍ଡପେ ମଣ୍ଡପେ ଜମିଥିଲା ଭକ୍ତଙ୍କ ଭିଡ଼। ସିନ୍ଦୂର ଖେଳରେ ମାତିଥିଲେ ମହିଳାମାନେ। ଶଙ୍ଖଧ୍ୱନି, ହୁଳହୁଳି ଓ ବୀରବାଦ୍ୟରେ ମୁଖରିତ ହୋଇଥିଲା ପରିବେଶ।
ହେଲେ ଆଜି ବିସର୍ଜନର ବେଳ। ଢୋଲର ତାଳରେ ପାଦ ନାଚୁନାହିଁ, ବରଂ ଭକ୍ତଙ୍କ ଆଖିରୁ ଝରୁଛି ଲୁହ। ମା’ଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବା ସମୟରେ ଅନେକଙ୍କ ମନ ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଛି। କାହା ଆଖିରେ ନିଜ ପରିବାରର ମଙ୍ଗଳ କାମନା, ତ ଆଉ କାହା ମନରେ ଆସନ୍ତା ବର୍ଷ ପୁଣି ମା’ଙ୍କ ଆଗମନକୁ ନେଇ ଅପେକ୍ଷା।
ବିସର୍ଜନ ସମୟରେ ଜଣେ ବୟସ୍କା ମହିଳାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରୁଥିଲା। ମନେ ମନେ ସେ ମା’ଙ୍କୁ ନିଜ ପରିବାରର ସୁଖ ଓ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟପଟେ ଜଣେ ଛୋଟ ଝିଅର ମନରେ ଥିଲା ନିରୀହ ପ୍ରଶ୍ନ—“ମା’ ସତରେ ଚାଲିଗଲେ କି? ଆଉ ଆସିବେନି?” ତା’ର ମା’ ଉତ୍ତର ଦେବା ବଦଳରେ ତାକୁ କୁଣ୍ଢାଇ ଧରିଥିଲେ।
ମା’ଙ୍କ ବିଦାୟରେ ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଏ, ହେଲେ ଭକ୍ତଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ କହେ—ମା’ କେବେ ଦୂରେଇ ଯାଆନ୍ତି ନାହିଁ। ସେ ରହିଯାଆନ୍ତି ସିନ୍ଦୂରର ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗରେ, ଶଙ୍ଖ ଓ ହୁଳହୁଳିର ପ୍ରତିଧ୍ୱନିରେ ଏବଂ ସେହି ଚାରିଦିନର ଅଭୁଲା ଏକତାରେ। ଯେଉଁଠି ଧନୀ-ଗରିବ, ଛୋଟ-ବଡ଼ର ଭେଦଭାବ ଭୁଲି ସମସ୍ତେ ଗୋଟିଏ ପରିବାର ଭଳି ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ।
ଏବେ ପୁଣି ଅପେକ୍ଷା। ଦୀର୍ଘ ୩୬୫ ଦିନର ଅପେକ୍ଷା। କ୍ୟାଲେଣ୍ଡରର ପୃଷ୍ଠା ଓଲଟିବ, ଶରତ ଆସିବ, କାଶତଣ୍ଡୀ ଫୁଲିବ, ପୁଣି ବାଜିବ ବୀରବାଦ୍ୟ। ଆଉ ମା’ ଫେରି ଆସିବେ ତାଙ୍କ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ।
ମା’ ଆସିଥିଲେ ହସ ନେଇ, ଚାଲିଗଲେ ଲୁହ ଦେଇ। ହେଲେ ଭକ୍ତଙ୍କ ମନରେ ରହିଗଲା ଗୋଟିଏ ଆଶା—ପୁଣି ଆସିବୁ ମା’, ଆର ବର୍ଷକୁ।